Kaibigan ng mga Dukha

Sa ika-145 kabanata ng Aklat ng mga Awit, kinikilala ang Panginoon bilang masagana sa awa.  Binigyang-diin ito ni Kristo sa Kanyang mga talinghaga gaya ng Mabuting Samaritano (Lukas 10:25-37), Ligaw na Tupa, at Nawawalang Barya (Lukas 15).  
Higit sa mga kuwento at pangaral ng Panginoon, nakita ng Kanyang mga tagasunod kung paano Niya ibinuhos ang Kanyang oras at lakas para sa lahat lalo na sa mga aba at dukha. Sa kabila ng kapaguran, nakisalamuha pa Siya sa mga bata (Marcos 10:13-16).  Habang nasa templo, pinuri niya ang balong babae sa abuloy nitong dalawang kusing dahil ibinigay niya ang lahat ng sa kanya (Lukas 21:1-4).  Maaalala rin kung paanong hindi kinondena ni Jesus ang babaeng nahuling nangangalunya (Juan 8:1-11). 
Ilang buwan na lamang at matatapos na ang Taon ng mga Dukha sa ating bansa.  Magandang suriin natin ang ating mga sarili.  May naiambag ba tayo sa pagdiriwang na ito?  Naging mas mahabagin ba tayo sa mga kapus-palad? Naging mas matapang ba tayo para isulong ang kaunlaran ng mga inaapi? Naging mas simple na ba ang ating pamumuhay? Maituturing na ba tayong tunay na kaibigan ng mga nangangailangan?
Sa Mayo ng susunod na taon, muling boboto ang taumbayan.  Isang magandang sukatan sa pagpili ng mga lider ang kung paano nilang itinuring ang mga mahihirap. Itinuring ba nila ang mga mahihirap bilang mga taong may karapatang mamuhay nang masagana at may proteksyon ng batas? O pawang kasangkapan lamang sila para makakuha ng pogi points sa mga sarbey o karagdagang boto?
Sa pagbabagong-anyo ni Jesus sa Bundok ng Tabor, hindi lamang Siya ipinakilala na Anak ng Diyos Ama.  Inutusan ng Ama na pakinggan natin si Jesus (Marcos 9:7).  Pinakinggan na ba natin ang Kanyang panawagang ihatid ang Mabuting Balita sa mga mahihirap (Lukas 4:18)?