Katesismong Buhay

Mahalaga sa buhay ng isang parokya ang mga katekista. Bukod sa pagtuturo ng Katesismo sa mga estudyante ng mga pampublikong paaralan, sila rin ang kaagapay ng kura-paroko sa pagbabalangkas at pagdiriwang ng mga sakramento. Sa mga lugar na kulang ang pari, sila ang inaasahang magdala ng Mabuting Balita ni Kristo.
Hindi biro ang maging katekista mula noon hanggang ngayon.  Maaalalang si San Pedro Calungsod ay pinaslang dahil sa kanyang pananampalataya. Nandyan din si Santa Rosa Tchao, isang katekista sa China na naging biktima ng pang-uusig ng mga Boxers, isang sikretong samahan na naglayong linisin ang kanilang bansa mula sa impluwensiya ng mga dayuhan.  
Sang-ayon sa isang matandang babae na nagbigay-patotoo kay Rosa, hindi lamang siya isang ulirang katekista, siya rin ay puno ng pag-ibig, mapagkumbaba, tapat, at handang magsakripisyo.  Sa kabila ng kahinaan ng matanda, hindi siya minaliit ni Rosa.
Kagaya ng sinumang guro, mahalagang makita ng mga mag-aaral sa pamumuhay ng mga katekista ang pananampalatayang kanilang itinuturo.  Kung kalaigtaran ang makikita ng mga estudyante, posibleng masiraan sila ng loob.  
Kailangan ding manatili mapagkumbaba at hindi nangmamaliit ng tao ang mga katekista.  Dahil sa laki ng responsibilidad na nakaatang sa kanilang balikat, naririyan ang tuksong magmataas sila kagaya ng mga pariseo noong panahon ni Jesus.  Mas magiging kapanipaniwala sila kung magiging banayad sila.
Kaisa ng Santo Papa, ipanalangin nating laging maging buhay na saksi ang mga katekista upang lalo pang umusbong ang pananampalataya sa apat na sulok ng daigdig.

Tamang Pakikisama

Kilala tayong mga Pinoy sa ating pakikisama. Marunong tayong makibagay kahit kanino kung kaya't di mahirap sa ating magkaroon ng mga kaibigan.  At kapag marami tayong kaibigan, mas marami tayong maaasahan lalo na sa oras ng pangangailangan.

Nagpakita ng magandang halimbawa ng pakikisama sa bansa kung saan sila naglingkod ang unang dalawang santong Pilipino. Sa bansang Hapon, tinulungan ni San Lorenzo Ruiz ang mga paring Dominiko sa kanilang pagpapalaganap ng Mabuting Balita ni Jesus. Sa Guam naman nagsilbi si San Pedro Calungsod bilang sakristan at katekista, kaagapay ni Padre Diego Luis De San Vitores. Sa kanilang pagsisilbi, humarap sila sa matinding pagsubok. Kay Lorenzo, inalok siya ng kalayaan, talikdan lang niya ang kanyang pananampalataya. Kay Pedro, ang makatakas mula sa palaso ni Mata'pang. Nakisama ba sila sa ganitong mga uri ng 'kaibigan'? Hindi!

Mayroon ding limitasyon ang pakikisama.  Ayos lang kung paminsan-minsa'y sumasama tayo sa lakad ng barkada, ngunit kung nagiging madalas na ito na halos mapabayaan na natin ang ating trabaho o pag-aaral o pamilya, atbp., ibang usapan na iyan. Ayos lang kung tutupdin natin ang itinatadhana ng batas pero kung manghihingi pa ng suhol ang alagad ng batas, ibang usapan na iyan. Sa kalagayan nina Lorenzo at Pedro, ibang usapan na kung ang pananampalataya ang malalagay sa alanganin.

Kailan natin huling isinabuhay ang ating pananampalataya? Kailan natin siya huling ipinagtanggol laban sa masamang bisyo, maruming pulitika, korupsyon sa lipunan, mga pilosopiyang taliwas sa aral ng Simbahan, atbp?

Kabalikat na ng pagsasabuhay ng ating pananampalataya ang pagpasan ng krus. Hindi nangako ng biglang yaman, kalutasan ng lahat ng problema, o anumang sarap ng buhay ang Panginoon sa sinumang magnanais na sumunod sa Kanya. Sa mga gaya nina Lorenzo at Pedro, humantong pa ito sa kanilang kamatayan.  Subalit, kung mananatili tayong tapat sa ating pinaniniwalaan anuman ang mangyari, makakaasa tayo sa Diyos dahil Siya ay tapat (1 Corinto 1:9)! 

Kung mayroon tayong pakikisamahan, kung mayroon tayong tapat maging kaibigan, doon na  tayo sa tapat at maaasahan. Puno man ng pagpapakasakit ang ating buhay sa mundo, tiyak na walang hanggang kaligayahan naman ang mapapasaatin sa kabila, kasama Niya!

Determinasyon

Isang patalastas, maraming taon na ang nakakalipas, ang may mensaheng ganito: Be honest. Even when others are not. Even when others do not.

Sa panahong ang kalakaran ay “Anything goes.” o “Ok na yan!”, damang-dama ang tuksong huwag tahakin ang daang matuwid. Sa panahong tila manhid na tayo sa kasalanan, ang paggawa ng tama ay maituturing na wala na sa uso.

Subalit may mga taong pinili pang lumaban sa agos ng kasamaan at kadiliman. Mga taong walang hangad kundi ang manatiling kalugud-lugod sa mata ng Diyos sa kabila ng anumang paghihirap na kanilang daranasin.

Pinangakuan ng buhay at kalayaan kapalit ang pananampalataya kay Kristo, minarapat pa ni Lorenzo Ruiz na mamatay bilang tunay na tagasunod ng Panginoon kaysa mamuhay na taksil. Imbis na iligtas ang kanyang buhay, ipinagtanggol pa ni Pedro Calungsod ang kasama niyang pari sa mga kamay ng mga pumaslang sa kanila.

Minsan inaakala natin wala nang pagkakataong gumawa ng mabuti o tama sa panahong puno ng pagsubok. Kapag laganap ang kahirapan, kawalan ng trabaho, o anumang suliranin, ang una nating reaksyon ay mabahala o kaya’y mawalan ng pag-asa. Kung ang mga reaksyong ito’y di natin masasawata, manghihina ang ating pananampalataya sa Diyos. Kapag ito’y humina, tiyak na madali tayong mahuhulog sa kasalanan.

Tularan natin ang halimbawa ni San Lorenzo at Beato Pedro, mga kababayan natin sa lupa. Ngayong Setyembre, hilingin natin sa pamamagitan nila na manatili rin tayong buo ang loob sa paggawa ng mabuti at sa pamumuhay nang banal. Kung pagsisikapan nating maging determinado sa lahat ng oras, makakaasa tayong balang araw, sa awa ng Diyos, magiging kababayan din natin sila langit !