Lipunang Patapon

Wala na sigurong pinakamagandang biyayang ipinagkaloob sa atin ang Diyos kundi ang buhay. Sa mga unang kabanata ng Genesis, matutunghayan natin kung paano Niya binigyan ng buhay ang tila isang disyertong mundo. Sa pamamagitan ng Kanyang Espiritu, hiningahan Niya ng buhay ang lahat ng Kanyang nilalang, lalo na ang tao kung kanino Niya ipinagkatiwala ang pagpapaunlad ng mundo.

Sa pagpapaunlad ng mundo, nakita natin ang mga makabagong pamamaraan sa agham at teknolohiya na maraming nagawang maganda sa ating kalusugan, pamumuhay, atbp. Subalit sa isang banda, nag-iba din ang mentalidad ng mga tao. Dahil nasanay na tayo sa iba’t ibang gamit gaya ng cellphone, computer, I-Pad, IPod, atbp, naging palaasa tayo dito. Sa oras na di na ito gumagana o kaya’y di na natin gusto, itinatapon na lang natin ito.

Naging ganito na rin ang ating pakikitungo sa kapwa.

Kapag masama ang isang tao, wala na marahil tayong inaasam kundi ang mamatay na ito. Kapag magiging pabigat lang sa gobyerno’t mamamayan ang isang tao, gaya ng mga nakakulong dahil sa mga karumaldumal na mga krimen, “death penalty” na ang naiisip nating solusyon. Kapag ang kapwa-tao ay di kasama sa ating ‘plano’ ipinalalaglag o kaya’y pinapa-mercy killing natin ito.

Nasaan na ang pag-asang itinanim sa ating mga puso ng Mahabaging Diyos? Isang pag-asang gagabay sa atin para maniwalang magbabago din balang-araw ang mga masasama. Isang pag-asang aakay sa atin para huwag matakot na pangatawanan ang bunga ng kapusukan. Isang pag-asang magpapalakas sa atin habang nasasaksihan ang paghihirap ng isang may-sakit.

Nagpapasalamat kami sa mga organisasyong gaya ng Pro-Life Philippines at Priests for Life na kumikilos para isulong ang pagpapahalaga sa buhay at ang pagpigil sa mga gawaing kikitil dito. Sa buwan ng Hulyo, inaalala natin sila sa ating mga panalangin. Patuloy nawa nilang dalhin ang pag-asa sa isang lipunang kapos nito. At kung tayo't minsan nang nagkaroon ng papel para kumitil ng buhay, ito ang magandang pagkakataon para itama natin ang ating mga pagkakamali. Makilahok din tayo para muling magising ang daigdig sa katotohanang sagrado ang buhay at dapat pangalagaan mula sa sinapupunan hanggang sa natural na kamatayan.

Migrante

Hindi na bago sa ating mga Kristiyano ang buhay-migrante. Si Abraham, ang kinikilala nating Ama sa pananampalataya, ay tinawag ng Panginoon na iwan ang kanyang mga magulang at bayan. Sina Moises at ang mga Israelita'y tinawag ng Diyos mula sa Egipto patungo sa lupang pangako. Sina Jose't Maria kasama ang sanggol na si Jesus ay tumakas papuntang Egipto.

Hindi na rin bago sa ating mga Pinoy ang mangibang-bansa. Kagaya nina Jose't Maria, marami sa atin ang inuusig ng mga bagong Herodes - kahirapan, kawalang ng katarungan, atbp - na kung mananatili tayo sa lupang sinilangan ay di tayo uunlad. Pikit mata o kaya'y kapit sa patalim ang karamihan na mangibang-bansa, magtiis ng di mabilang na mga sakripisyo sa kamay ng kanilang mga amo, dumanas ng kalumbayan, atbp masiguro lang ang isang magandang bukas para sa pamilyang kanilang iniwan.

Subalit isa rin sigurong biyayang maituturing ang nasa ibang bansa. Isa itong pagkakataon di lamang para kumayod at kumita ng pera kundi para ipahayag at ibahagi ang liwanag ni Kristo. May mga ibang bansa gaya ng Amerika, Inglatera, Pransya, Roma, atbp na madali itong maisasagawa dahil ang pagpapahayag ng pananampalataya sa mga bansang ito'y iginagalang. Ngunit mayroong mga bansa gaya ng India, China, at ilang parte ng Saudi Arabia na patago ang anumang gawaing panrelihiyon.

Ngayong Setyembre, inaalala ng anluwage.com ang lahat ng mga migrante nating kababaya't kapatid sa pananampalataya: sila nawa'y manatiling tapat at matatag sa mga aral ni Jesus upang ang liwanag ng Panginoon ay lalo pang masilayan ng lahat lalo na ng mga di pa nakakakilala sa Kanya.

Ipamagitan nawa sila ng kababaya't kapwa-migrante na si San Lorenzo Ruiz sa kanilang paghahanap-buhay at sa kanilang patuloy na pagsunod sa Tinapay ng Buhay.