Vietato Lamentarsi

Sa pintuan ng kanyang silid sa Casa Santa Marta, ipinaskil ni Pope Francis ang karatulang nagsasabing Vietato Lamentarsi (Bawal ang magreklamo.)  Regalo ito diumano sa Santo Papa ni Salvo Noe, isang sikolohista at may-akda ng mga self-help books, nang dumalo siya sa isang panayam sa St Peter's Square sa Roma noong isang buwan.

Sang-ayon sa karatula na isinulat sa wikang Italyano, ang sinumang lumabag ay mapapasailalim sa tinatawag na victim syndrome na makakabawas sa kanilang pagkamapagpatawa at kakayahang lumutas ng mga suliranin. Dagdag pa ng karatula, magiging doble ang multa kung ang pagrereklamo ay gagawin sa harap ng mga bata. Sinasabing isang patama ang karatulang ito sa mga obispo, pari, at mga kawani ng Vatican na nagdudulot ng mga suliranin sa Papa. Natatandaan ninyo ba ang apat na kardenal na naghain ng kanilang dubia (pagdududa) sa Papa tungkol sa Amoris Laetitia, isang apostolic exhortation na inilabas matapos ang Synods on the Family noong 2014 at 2015?

Kilala tayong mga Pinoy bilang masayahin, mahaba ang pasensya, at matiisin. Subalit may mga pagkakataong nagiging sala tayo sa init at sa lamig.  Gumawa ng hindi maganda ang ating kapwa, may reklamo tayo. Kapag naman gumawa sila ng mabuti, imbis na matuwa o magpasalamat tayo, may reklamo pa rin tayo. Sa parokya, trabaho, o anumang bahagi ng lipunan, mapupuna mo na kung sino pa ang panay angal ay siya ring kakaunti o walang nagagawa. Kakaibang kakaiba sa mga tahimik at masayang kumikilos. 

Nakakalungkot at nakakaawa ang buhay ng reklamador. Sa kanilang palagiang pagdaing, hinihila din nila pababa ang sinumang nasa paligid nila. Hindi katakataka na doble diumano ang magiging multa nila kung masasaksihan ng mga paslit ang kanilang hindi magandang halimbawa.

May isang mungkahi ang karatula sa mga reklamador: ituon ang sarili sa kakayahan at hindi sa limitasyon. Ilang halimbawa:

Hindi sapat ang salapi mo, pero nagmamahalan kayong pamilya. Gamitin mong inspirasyon ang 'kakayahan' na ito para makaahon kayo sa buhay. Pagnilayan natin ang buhay ni San Jose.

Hindi naging tapat ang kabiyak mo, pero nananatili kang matatag sa anumang tukso. Gamitin mo ang kakayahang ito para sa kapakanan ng mga anak mo at para na rin hikayatin ang kabiyak mo na magbagong-buhay. Tingnan natin ang buhay ni Santa Monica.

Kakaunti lamang kayong aktibo sa inyong parokya o samahan, pero nananatili kayong nagkakaisa. Gamitin ninyo ang pagkakaisang iyan para lalo pang lumakas ang inyong samahan. Balikan natin ang naging buhay ng mga martir tulad nina San Lorenzo Ruiz at San Pedro Calungsod.

Mahina ka sa isang asignatura gaya ng Matematika, pero matiyaga kang mag-aral at may ambisyon sa buhay. Gamitin mo ang mga kakayahang ito para makapasa ka at makamit ang inaasam mong antas ng edukasyon. Masdan natin ang buhay ni San Juan Maria Vianney.

Hirap kang mamuhay bilang mabuting Kristiyano, pero mapagkumbaba ka. Gamitin mo ang kababaang-loob para masundan mo ang landas na tinahak ni Kristo. Pag-aralan natin ang buhay ni San Agustin.

Sinabi ni Fr John Martin, isang pari sa Nottingham, Inglatera, na hindi mahalaga sa Diyos ang ating kakayahan o limitasyon. Ang mahalaga sa Kanya ay kung paano natin ginagamit ito para magbunga ang inihasik Niyang biyaya sa ating mga puso. 

Salitang Nagpapalakas-loob

Sa Banal na Kasulatan, matutunghayan natin kung paano tumalima si Maria sa kalooban ng Diyos. Sa paghirang sa kanya na maging ina ng Mesiyas hanggang sa paghirang sa kanya na maging ina ng lahat ng tagasunod ni Kristo, tanging oo lamang ang kanyang sagot. Ano ang sikreto ni Maria? 
Isang napakagandang dibuho ni Sandro Botticelli ang "Madonna of the Book". Sa dibuhong ito, ang Mahal na Birheng Maria ay abala sa pagbabasa ng isang aklat, ang Book of Hours, isang debosyonal na aklat ng mga Kristiyano na naging tanyag noong Middle Ages. Binubuo ang Book of Hours ng mga salmo, imno, at mga pagbasa mula sa Bibliya. Bagama't wala pang nalalathalang Book of Hours noong panahon ng Mahal na Birhen, ipinahihiwatig ng larawang ito ang pagiging bukas ni Maria sa Salita ng Diyos. Kapuna-puna rin ang matamis na pagtingin sa kanya ng sanggol na si Jesus, paalala ng pangako ng Panginoon ng pagmamahal ng Ama at pananahan nila ng Ama sa sinumang tutupad sa Kanyang mga itinuro (Juan 14:23).
Mahalaga sa ating pananampalataya ang Banal na Kasulatan.  Hindi kumpleto ang anumang pagdiriwang ng Simbahan na walang pagbasa at pagninilay sa Salita ng Diyos. At bago natin makaligtaan, sa Misa mayroon tayong Liturhiya ng Salita ng Diyos bago ang Liturhiya ng Eukaristiya. Hinihikayat din tayo na magbasa ng Bibliya kasama ang iba pang mananampalataya o nag-iisa.  Sang-ayon kay Pope Francis, kailangan nating pakinggan tuwina ang Salita ng Diyos para mabago natin ang throw away culture, ang isang lipunang pilit na ihinihiwalay ang pananampalataya sa ating pamumuhay, ang isang lipunang mas pinahahalagahan ang kayamanan at kasiyahan kaysa sa paglilingkod at pagpapahalaga sa kapwa lalo ng mga dukha.
Sa ating pamimintuho sa Mahal na Birhen ngayong Mayo, hilingin natin ang kanyang makapangyarihang pamamagitan nang mataglay din natin si Jesus at maging malakas ang loob na ipahayag Siya sinumang walang kaugnayan ang relihiyon sa kanilang pamumuhay. 

Paningin ng Puso

Isa sa mga tampok na pangyayari sa Pilipinas kapag Marso ang pagtatapos.  Sa pagtatapos ng mga mag-aaral, inaalala't ipinagdiriwang ang mga taon na nagsunog sila ng kilay, lumago bilang mga tao, at nagtamo ng karampatang gantimpala.  Sino sa atin ang makakalimot sa marami nating isinakripisyo, sa marami nating kasiyahan, sa marami nating natutuhan noong nag-aaral pa tayo?
Ang pagtatapos din ay pagkakataon para alalahani't pasalamatan ang mga magulang, guro, at iba pang may ginampanang mahalagang papel sa paghubog ng mga kabataan. Kukulangin siguro ang isang kuwaderno kung isusulat natin ang lahat ng kabutihang ginawa sa atin ng mga taong ito.
Isa ring tampok sa buwang ito ang pag-alala sa mga kababaihan.  Para sa mga magsisipagtapos, ang mga kababaihang ito ay ang kanilang mga ina, tiyahin, lola, kapatid, katulong, guro, katekista, madre, gabay tagapayo, duktora, nars, atbp. 
Sa Ebanghelyo ni San Lukas (10:38-42) matutunghayan natin sina Marta at Maria at kung paano nila inasikaso si Kristo.  Kung si Marta'y naging abala sa paghahanda ng pagkain para sa Panginoon, si Maria nama'y nanatiling nakikinig sa Kanya. Pag-aasikaso't pakikinig. Dalawang kilalang katangian ng mga kababaihan.  Halos lahat tayo'y nakalasap ng ganitong uri ng pangangalaga.  Ang sikreto sa mga katangiang ito, sang-ayon kay San Juan Pablo II, ay ang kakayahan ng mga babae na makita ang kanilang kapwa sa pamamagitan ng kanilang puso.  
Sa kanyang pananalita noong 2007, binanggit ni Pope Emeritus Benedict XVI na magiging iba ang pag-unlad ng Kristiyanismo kung wala ang bukas palad na pagtulong ng maraming kababaihan.  Sinabi din niya na hindi katulad ng 12 alagad, hindi pinabayaan ng mga kababaihan ang Panginoon noong magpakasakit Siya sa krus.
Mula nang manungkulan si Pope Francis, natunghayan natin ang 'pagbabagong anyo' ng Simbahan bilang isang komunidad ng awa at habag.  Nakita rin natin ang kanyang pagkilala sa mga kababaihan. Bilang tanda nito, dinagdagan niya ang dami ng babaeng kasapi ng International Theological Commission, isang mahalagang lupon na tumutulong sa Papa sa mga isyung may kinalaman sa doktrina. Mula sa 2, mayroon na itong 7 babaeng kasapi. Kamakailan, inatasan ng Vatican si Sr. Mary Melone bilang unang babaeng rektor ng Pontifical University Antonianum sa Roma.  Mayroon ding 4 na babaeng kasapi ang Pontifical Commission for the Protection of Minors, isang bagong tatag na lupon na tutulong sa Papa hinggil sa pangangalaga sa mga bata laban sa pang-aabusong sekswal at pangangalaga sa mga biktima nito.
Sa pagpupugay natin sa mga kababaihan ngayong Marso, ipanalangin nating patuloy na makilala at mapahalagahan ang natatanging kontribusyon ng mga kababaihan sa buhay ng Simbahan. Sikapin din nating matuklasan kung paano natin makikita ang ating kapwa - lalo na ang mga mahihirap - sa pamamagitan ng ating mga puso. Kung magagawa natin ito, tiyak na walang kakapusin sa ating sambayanan (cf. Mga Gawa 4:34). 

Tungkulin Nating Lahat

 Sa pagkakatanggal sa puwesto ni Renato Corona bilang Punong Mahistrado ng Korte Suprema, hindi maiiwasang itanong ng ilan nating kababayan:  Saan ba iyan nag-aral? Ganyan ba ang itinuro sa kanya sa paaaralan? Hindi ba’t ganitong uri din ng pag-uusisa ang ating nabibigkas kapag nakakita tayo ng batang nakagawa ng mali?


Madalas, ang paaralan ang pinupuri kapag nagkamit ng karangalan ang isa nitong produkto. Sa kasamaang-palad, ito rin ang napagbubuntunan ng sisi sa mga tiwali nitong estudyante. Subalit, hindi lamang sa paaralan dapat iatang ang responsibilidad na hubugin nang tama ang isang tao. Isa itong tungkuling ginagampanan ng pamilya (lalo na ng mga magulang), Simbahan, pamahalaan, at iba pang sangay ng lipunan.

Kung noong unang panahon, nakatutok lamang mga estudyante sa eskwela, simbahan, at tahanan, ibang-iba na ngayon. Sa pagsulong ng teknolohiya at media, tila lalong nahahati ang atensyon ng mga estudyante. Misan pa nga, ito pa ang sisira sa kanilang pag-aaral. Dagdagan pa ng mga eskandalong dulot ng mga taong dapat magsilbing mabuting halimbawa sa kanila.

Kung sisisihin natin ang paaralan sa kapalpakan ng mga estudyante, para na rin nating sinisi si Jesus sa kabulukan ni Judas o ang puno sa maasim nitong bunga. May kinalaman ang bawat isa sa atin sa tagumpay o kasalanan ng ating kapwa. Tanungin natin ang ating mga sarili: Kailan natin huling pinuri ang magandang ginawa ng ating mga anak? Kinunsite ba natin ang mga maliliit ngunit mali nilang gawi gaya ng pangungupit o pagkahiya sa pagsabi ng totoo? Sinabihan ba natin si Mamang tsuper ng jeep kung mali ang isinukli niya – sobra man ito o mali? Pawang tamang pag-uugali ba nakita ng mga bata sa ating pamumuhay?

Sa pagbubukas ng ating mga paaralan ngayong Hunyo, humingi tayo sa Banal na Espiritu ng liwanag, sigasig, at katapangan upang sama-sama nating hubugin ang mg

Lipunang Patapon

Wala na sigurong pinakamagandang biyayang ipinagkaloob sa atin ang Diyos kundi ang buhay. Sa mga unang kabanata ng Genesis, matutunghayan natin kung paano Niya binigyan ng buhay ang tila isang disyertong mundo. Sa pamamagitan ng Kanyang Espiritu, hiningahan Niya ng buhay ang lahat ng Kanyang nilalang, lalo na ang tao kung kanino Niya ipinagkatiwala ang pagpapaunlad ng mundo.

Sa pagpapaunlad ng mundo, nakita natin ang mga makabagong pamamaraan sa agham at teknolohiya na maraming nagawang maganda sa ating kalusugan, pamumuhay, atbp. Subalit sa isang banda, nag-iba din ang mentalidad ng mga tao. Dahil nasanay na tayo sa iba’t ibang gamit gaya ng cellphone, computer, I-Pad, IPod, atbp, naging palaasa tayo dito. Sa oras na di na ito gumagana o kaya’y di na natin gusto, itinatapon na lang natin ito.

Naging ganito na rin ang ating pakikitungo sa kapwa.

Kapag masama ang isang tao, wala na marahil tayong inaasam kundi ang mamatay na ito. Kapag magiging pabigat lang sa gobyerno’t mamamayan ang isang tao, gaya ng mga nakakulong dahil sa mga karumaldumal na mga krimen, “death penalty” na ang naiisip nating solusyon. Kapag ang kapwa-tao ay di kasama sa ating ‘plano’ ipinalalaglag o kaya’y pinapa-mercy killing natin ito.

Nasaan na ang pag-asang itinanim sa ating mga puso ng Mahabaging Diyos? Isang pag-asang gagabay sa atin para maniwalang magbabago din balang-araw ang mga masasama. Isang pag-asang aakay sa atin para huwag matakot na pangatawanan ang bunga ng kapusukan. Isang pag-asang magpapalakas sa atin habang nasasaksihan ang paghihirap ng isang may-sakit.

Nagpapasalamat kami sa mga organisasyong gaya ng Pro-Life Philippines at Priests for Life na kumikilos para isulong ang pagpapahalaga sa buhay at ang pagpigil sa mga gawaing kikitil dito. Sa buwan ng Hulyo, inaalala natin sila sa ating mga panalangin. Patuloy nawa nilang dalhin ang pag-asa sa isang lipunang kapos nito. At kung tayo't minsan nang nagkaroon ng papel para kumitil ng buhay, ito ang magandang pagkakataon para itama natin ang ating mga pagkakamali. Makilahok din tayo para muling magising ang daigdig sa katotohanang sagrado ang buhay at dapat pangalagaan mula sa sinapupunan hanggang sa natural na kamatayan.