Balita

Sa kanyang mensahe sa ika-51 pagdiriwang ng World Communications Day, binanggit ni Pope Francis na inihambing ng mga unang Kristiyano ang pag-iisip sa isang gilingan. Kung paanong nakasalalay sa manggigiling kung mabuting trigo o masamang damo ang kanyang igigiling, gayon din nakasalalay sa atin kung anong klaseng impormasyon o balita ang nais nating ipasok sa ating pag-iisip.

Bago Siya umakyat sa langit, iniutos ni Kristo sa Kanyang mga alaga na humayo't ipahayag ang mabuting balita. Sang-ayon pa rin sa mensahe ni Pope Francis, ang mabuting balitang ito ay walang iba kundi si Kristo. Nilinaw ng Santo Papa na ang mabuting balita ay mabuti hindi dahil sa wala itong kinalaman sa pagpapakasakit, kundi sa pamamagitan ng pagpapakasakit ni Jesus ipinakita Niya ang Kanyang pagmamahal sa Ama at sa sanlibutan. Kay Kristo, ipinadama ng Diyos na kaisa Siya sa anumang kalagayan nating mga tao, na hindi tayo nag-iisa. Sa madaling salita, kasama natin si Kristo hanggang sa wakas ng panahon (Mateo 28:20). 

Puno ng hamon ang daang tatahakin natin. Kung noon ang katunggali ng mabuting balita ay masamang balita, nadagdagan pa ito ngayon ng paglaganap ng fake news. Nakakabahala ang fake news dahil bukod sa maling impormasyong dala nito, madali din itong kumakalat dahil sa maunlad na teknolohiya. 

Bagama't tila nilisan ng Panginoon ang mga alagad nang umakyat Siya sa langit, ipinangako naman Niya ang Banal na Espiritu upang palakasin sila sa kanilang misyon. Handog ng Banal na Espiritu ang pag-asa na balang araw makakarating din tayo sa langit, na balang-araw makakapiling din natin ang Diyos. Habang pinananabikan natin ang araw na iyon, buong pagtitiwala nating ipahayag ang mabuting balita sa lahat: sa mga pinanghihinaan ng pananampalataya dahil sa bad news, sa mga naliligaw ng landas dahil nalinlang sila ng fake news, at sa mga hindi pa nakakakilala sa good news.

Bagong Alak, Bagong Ikaw

Bahagi na ng anumang okasyon ang alak.  Nitong nakaraang Pasko at Bagong Taon, pati na rin ang mga pista sa iba't ibang bahagi ng bansa, tiyak na kulang ang handa kung walang alak.  Nagbibigay-sigla ang alak.  Bukod dito, iniuugnay nito ang mga manginginom sa isa't isa. 

Sa Ebanghelyo ayon kay San Juan (2:1-11), matutunghayan natin kung paano naubusan ng alak ang bagong kasal.  Kung lalagay tayo sa kinalalagyan ng bagong kasal, lubos tayong mapapahiya.  Salamat sa "mother instinct" ng Mahal na Birheng Maria, iniligtas ni Jesus ang bagong kasal sa kahihiyan nang gawin Niyang alak ang tubig.  

Sang-ayon kay Bishop Robert Barron, ang alak sa Ebanghelyong ito ay tanda ng buhay na  banal, buhay na kaisa ng Diyos. Samakatuwid, ang kawalan ng alak ay kawalan ng biyaya.

Bagong Taon na.  Kumusta na ang buhay natin? Ang ating relasyon sa ating asawa, anak, katipan, magulang, kapatid, kamag-anak, o kapwa?  Kumusta na ang ating buhay-pananampalataya? Kumusta na ang ating trabaho? Ang ating paglilingkod sa pamayanan?  Mayroon pa ba tayong sigla o tinatabangan na tayo?  Madalas ba tayong masungit o tinatamad? Mayroon pa ba tayong ningas o nanlalamig na tayo?

Magandang suriin natin ang ating mga sarili dahil kung wala nang 'alak' sa ating sistema, paano natin matutupad ang kalooban ng Diyos? Paano tayo magiging kawangis ng Amang sagana sa awa?

Sa mga pagkakataong ubos na ang 'alak', huwag nating hanapin ito sa mga alak na pansamantalang patid-uhaw lang ang dulot. Buksan nating muli ang ating mga puso kay Jesus na Siyang magkakaloob sa atin ng Banal na Espiritu.  At kapag naging bukas tayo sa Espiritung ito, tiyak na mararanasan natin na ang ating buhay ay parang bukal na bumabalong ng buhay na walang hanggan (Juan 4:14).  Mas magiging "sweet" tayo sa ating asawa o katipan. Mas magiging mapagmahal tayong mga magulang o anak. Mas magiging propesyunal tayong manggagawa. Mas magagamit natin ang anumang kakayahan natin para sa kapurihan ng Diyos at sa ikabubuti ng kapwa. Mas magiging tapat tayong tagasunod ni Kristo.  Dumulog tayo sa Mahal na Ina na siguradong sasamahan tayo sa ating paglalakbay!

Kalinisan ng Puso, Pagkakaisa, Kapayapaan

 

 

Ilang araw na lang at balik-eskwela na naman ang ating mga mag-aaral.  Sa mga Katolikong paaralan, nakagisnan nang ipagdiwang ang Banal na Misa sa pagbubukas ng panibagong taong akademiko.  Kilala ang Misang ito bilang Misa ng Banal na Espiritu dahil kinikilala't inaanyayahan natin ang Ikatlong Persona ng Banal na Santatlo na samahan ang mga estudyante sa bagong kabanata ng kanilang buhay.  Sa Misang ito, humihingi din ng patnubay ang mga guro't iba pang tauhan ng paaralan upang mahubog nila  nang tama ang mga mag-aaral.  Maaalalang sila ang tumatayong pangalawang magulang ng mga estudyante.

 

Sa Kanyang pagpanaog noong unang Pentekostes, nakita Siya ng Mahal na Birhen at ng mga alagad ni Jesus bilang apoy - apoy na lilinis sa puso't isipan ng mga mag-aaral upang gamitin nila ang kanilang kaalaman sa wasto at nararapat lamang.

 

Noong unang Pentekostes, nasaksihan ng mga tao mula sa iba't ibang bansa na nangaral ang mga alagad sa kani-kanilang mga wika.  Dulot ng Banal na Espiritu ang pagkakaisa ng lahat - pagkakaisang dapat ipalaganap ng mga paaralan upang - sang-ayon na rin sa  pangkalahatang intensyon ng Banal na Papa ngayong Hunyo - manaig ang kultura ng diyalogo, pakikinig, at paggalang sa bawat tao.  Sa panahon ngayon, tila di na uso ang kompetisyon sa pagitan ng mga paaralan.  Para lalong mapaigting ang edukasyon, mahalagang magkaroon ng pagtutulungan ang mga pinuno ng mga paaralan, mga guro, atbp.

 

Tanyag ang kalapating puti bilang sagisag ng Banal na Espiritu dahil kapayapaan ang kaloob Niya.  Kapayapaang dapat isulong ng mga edukador at dapat isapuso ng bawat estudyante sa kanilang araw-araw na pamumuhay.

 

Kung magkakaroon ng malinis na puso't isipan ang mga mag-aaral; kung magiging daan sila ng pagkakaisa ng mga tao mula sa iba't ibang kultura, bansa't pananampalataya; kung magiging mga instrumento sila ng kapayapaan, makakatiyak tayong magbubunga ang mga sakripisyo ng mga magulang para sa kanilang mga anak.  Makakatiyak tayong matutupad ng edukasyon ang kanyang misyon.  Higit sa lahat, makakatiyak tayong madarama ang pagkilos ng Banal na Espiritu upang papanibaguhin ang mundo!

Kulturang Bukas sa Pagkakaisa

 

Hitik sa pagdiriwang ang ating bansa ngayong Mayo. Kabi-kabila ang pista mapa-parokya man o barangay. Bukod dito, nariyan din ang Flores de Maria, Sunduan, at Santa Krusan. Sa mga pagdiriwang na ito, kitang-kita kung gaano kayaman ang ating kultura’t pananampalataya.


Sa pamamagitan ng kultura, makikita natin kung paanong naka-ugnay ang ating pagkilos at paraan ng pamumuhay bilang mamamayan ng isang bansa, rehiyon, o pamayanan sa ating pagsamba sa Diyos at pagbibigay-galang sa mga banal. Buhay na buhay, halimbawa, ang bayanihan sa mga palamuti sa simbaha’t lansangan. Sa kabila ang hirap ng buhay, marunong pa rin tayong mga Pinoy na mag-ukol ng oras, salapi’t kakayahan sa mga ganitong pagdiriwang na minana pa natin sa ating mga ninuno.

Kung nagiging masusi sa ating pananampalataya ang mga tradisyong ito, nararapat lamang na pagyamanin pa’t pag-ibayuhin ito. Bahagi ng pagpapaunlad nito ay ang pagiging bukas sa mga tao na nanggaling sa ibang kultura – di lamang ang mga taong galing sa ibang bansa kundi yung mga nagbuhat sa ibang rehiyon ng bansa.

Bagama’t tila pare-pareho ang ating mga tradisyon, mayroon pa ring mga pagkakaiba kung paano ito isinasagawa sa iba’t ibang bahagi ng Pilipinas. At minsan, may tuksong isipin ng isang bayan o parokya o barangay na mas maganda ang kanilang pagdiriwang kaysa iba. Nariyan rin ang patibong na maging sarado ang isip ng pamayanan sa pagbabago (“Kagaya na lang noong isang taon!”) lalo na’t kung ang mga pagbabago’y galing sa mga baguhan o dayo.

Sa paglipat ng mga tao sa mga lungsod, hindi na natin maaasahang ang mga naturingang ‘lehitimong mamamayan’ ng isang bayan lamang ang may karapatan para maglingkod at mamuno sa pamayanan. Oo, dapat pa ring panatilihin ang mga tradisyong wasto subalit kung ito’y mapagyayaman pa mula sa mga ideya ng mga ‘baguhan’ o mga ‘dayo’, walang dahilan para ito’y di bigyang-pansin. Mahalagang naroroon pa rin ang paggalang sa kultura ng iba.

Matapos umakyat sa langit si Jesus, nanaog ang Banal na Espiritu sa Mahal na Ina at sa mga tagasunod ni Kristo. Mula noon, isinilang ang Simbahan. Mula noon, nangaral ang mga alagad sa iba’t ibang wika. Mula noon, pinagkaisa ng Diyos ang watak-watak na sangkatauhan para maging iisa Niyang bayan. Patuloy nawa nating madama ang kapangyarihan ng Banal na Espiritu upang sa pamamagitan ng samu’t sari nating tradisyon maaakay natin ang lahat lalo na ang mga di pa nakakakilala kay Jesus pabalik sa Kanya.