Limang Hakbang sa Kaharian

Ngayong Nobyembre, isa nang tradisyon ang alalahanin natin ang lahat ng mga yumao. At habang inaalala natin sila, di natin maaalis ang sakit na idinulot ng kanilang pagkamatay. Subalit hindi lamang dapat ang paglisan nila sa mundo ang dapat na manatili sa ating alaala. Lalo’t higit pang dapat na manatili sa ating pag-iisip kung paano sila namuhay sa daigdig. May mga ilan sa kanila na naging mahuhusay na manggagamot, guro, inhinyero, nars, pari, atbp. Mayroon sa kanilang ginamit ang kanilang kakayahan para mapabuti ang kalagayan ng ating buhay – bilang indibidwal, pamilya, o bansa. Mayroon sa kanilang tumugon nang buong katapatan sa panawagan ng Diyos na pagsilbihan Siya at ang Kanyang Bayan. Kapag naisip natin ang kanilang kabutihan, tayo’y mapupuno ng pasasalamat dahil ipinagkaloob sila sa atin ng Diyos.

Sa kanilang pagkamatay, hinahamon tayong tularan sila na pag-ibayuhin ang anumang ginagawa nating mabuti para sa iba. Paano ba natin ito magagawa?

Una, sikapin nating laging naka-ugnay sa Diyos sa pamamagitan ng panalangin at pagninilay. Simulan at tapusin natin ang araw sa pamamagitan ng panalangin.

Pangalawa, maging gising sa mga nagaganap sa ating paligid upang lalo pa nating malaman kung saan tayo posibleng makatulong.

Pangatlo, iwasan ang sistemang “Pwede na ‘yan!“. Huwag tayong masiyahan sa pabara-barang trabaho o paglilingkod. Tandaan nating ang anumang gawin natin ay repleksyon ng ating katauhan.

Pang-apat, paunlarin pa natin ang ating kakayahan sa pamamagitan ng pag-aaral, pagdalo sa mga seminar, at pakikipag-ugnayan sa ibang nais ding paunlarin ang kanilang kaalaman.

Panlima, ialay lagi sa Diyos ang iyong nahubog o hinuhubog na kakayahan.

Kung matutupad natin ang limang hakbang na ito, di lamang mananatiling buhay ang alaala ng mga butihing yumao kundi lalo’t higit mapapabilis pa natin ang paghahari ng Diyos “dito lupa para nang sa langit”.

Pagtuklas sa Mukha ng Diyos

Taun-taon kapag dumarating ang buwan ng Oktubre, dinarasal ang Banal na Rosaryo sa mga simbahan, paaralan, barangay, samaha’t pamilya. Sa paulit-ulit na pagbigkas ng “Aba Ginoong Maria” lalong pinaiigting ng Rosaryo ang damdami’t isipan natin sa mga misteryong naganap sa buhay ni Maria.

Matutunghayan sa mga unang misteryo ng Tuwa gayon din sa mga unang kabanata ng Mabuting Balita ayon kay San Lukas na pinagnilayan ni Maria sa kanyang puso ang mga bagay na ginawa sa kanya ng Diyos. Una, sa pagpili sa kanya na maging ina ng Pangakong Tagapagligtas. Pangalawa, sa pagdalaw ng mga pastol sa bagong silang na si Jesus. Pangatlo, sa pagkawala’t pagkatagpo ni Jesus sa templo.

Dahil ipinaglihi siyang walang bahid ng anuman kasalanan, ang puso ni Maria’y nanatiling malinis. Dahil diyan, hindi naging mahirap para maniwala siya at sumunod sa kalooban ng Diyos. Hindi rin naging mahirap para sa kanya na tumulong sa iba. Higit sa lahat, hindi naging mahirap para sa kanya na ibahagi si Jesus sa lahat. Dahil may puso si Maria sa Diyos, may puso rin siya para sa sinumang lumalapit sa kanya!

Siguradong noong ipinangaral ni Jesus sa bundok ang mga “Beatitudes”, nasa isip Niya si Maria. Isa sa mga Beatituides na angkop sa Mahal na Ina ay ang “Mapapalad ang mga may malinis na puso sapagkat makikita nila ang Diyos.”

Sa ating pagdarasal ng Banal na Rosaryo ngayong buwan na ito at gayon din sa Nobyembre, bilang pag-alala sa mga yumao, magkaroon nawa tayo ng malinis na puso upang matunghayan din natin ang mukha ng Diyos at ipakita ito sa mundong labis na nangangailangan nito.