Amoy-tupa

Sa isang rekoleksyon na ginanap sa isang sikat na pamantasan sa Kamaynilaan, pabirong tinanong ng pari ang kanyang mga tagapakinig.  "Bakit hindi pastor ang tawag sa paring Katoliko?" Walang nakasagot, kung kaya sinabi niya "Papayag ba kayong tawaging tupa?"
Samantala, sa kanyang unang Misa ng Krisma bilang papa, hinimok ni Pope Francis ang kaparian na maging mga pastol na may amoy ng kanilang tupa.  
Mapapasaatin lamang ang amoy ng anumang bagay (o tao) kung lalapit tayo dito. Mangangamoy ulam lamang tayo kung malapit tayo sa ulam na iyon, halimbawa sa pagluluto o pagkain nito. Mangangamoy sigarilyo lamang tayo kung humihithit tayo nito o may katabi tayong naninigarilyo.  Sa sitwasyon ng mga pari, mangangamoy tupa lamang sila kung magiging malapit lamang sila sa kanilang kawan.
May mga paring marunong makisama't makiramay sa ibang tao, anuman ang kanilang kalagayan sa buhay. Maaalala ang tulad ni San Carlos Borromeo. Bagamat nanggaling sa marangyang angkan, pinili ni Carlos na maging pari at ibinuhos ang kanyang oras sa pagtulong sa mga sinalanta ng salot sa Italya noong 1570. Sinasabing naglalakad siya sa lansangan nang nakayapak, pasan ang krus, at may tali sa kanyang leeg - mga tanda ng pag-aalay ng kanyang sarili bilang pagbabayad-puri sa sa mga kasalanan ng kanyang sambayanan. Siya iyong masasabi nating pastol na amoy-tupa. 
Subalit mayroon din namang mga paring malayo sa kanilang kawan. May mga paring naging sangkot sa pang-aabusong sekswal o sa paggamit ng pondo ng Simbahan para sa pansariling kapakanan. Mayroon ding mga paring hindi pastol kundi hari ang tingin sa kanilang sarili. 
Pari man o hindi, importanteng sangkap ng buhay-Kristiyano ang pagmamahal.  Kung wala ito, imposible tayong maglingkod.  Ipanalangin nating mapuspos ng pagmamahal ng Diyos ang lahat ng pari upang tapat nilang masamahan at pasiglahin ang pag-asa ng kanilang kawan. Na ang tunay na ligaya ng kanilang bokasyon ay matatagpuan lamang sa kanilang pagiging amoy-tupa.  

Huwag Maduwag

Responsibilidad ng mga obispo na pangasiwaan at pangalagaan ang lokal na Simbahan kung kaya’t di tumpak na akusahin sila na nakikialam sa gobyerno sa bawat pastoral letter na kanilang ipalathala. Bilang mga pastol, mainam na marinig ang kanilang tinig upang ang sambayanan ay huwag maligaw. Anumang uri ng pananahimik ng mga obispo sa gitna ng pang-aapi, kaguluhan, o anumang pangyayari o kilos na magdudulot ng pagkaligaw ng kawan ay tanda ng pagtalikod sa kanilang tungkulin.

Ang ganitong uri ng pananahimik ay nasaksihan na ng mga kapatid nating Katoliko sa Ireland, isang kilalang Katolikong bansa. Mula noong dekada 90, lumitaw ang maraming kaso ng pang-aabusong sekswal na kinasasangkutan ng mga paring taga-Ireland. Ang pang-aabusong ito ay naganap ilang dekada pa ang nakakalipas. At sa maraming kasong ito, ang mga paring sangkot ay inililipat sa ibang parokya para iwasan ang kahihiyan at iskandalo.

Nakakalungkot isiping mas pinahalagahan pa ng mga obispo sa Ireland noong panahong iyon ang imahe ng institusyon (ang Simbahan) kaysa ang kapakapanan ng mga mananampalataya lalo na ang mga naging biktima ng mga pang-aabuso – mga paslit at kabataang ulila, pulubi, o may kapansanang nakatira sa mga charitable institutions na pinamamahalaan ng Simbahan.

Sa kasalukuyan, gumagawa ng mga hakbang ang mga obispo ng nasabing bansa para ilagay sa tama ang mga maling hinayaang mangyari noon. Tunay na nakasira sa reputasyon ng Simbahan ang mga kasong ito, subalit tama lamang na harapin ito ng mga obispo upang masimulan na ang paghilom ang mga sugat na idinulot ng malagim na kabanatang ito sa mga biktima.

Nakikiisa kami sa paghihirap ng mga biktima sa kamay ng mga pari’t obispong dapat sana’y gumabay sa kanila. Hindi na dapat pang mangyari ito sa Ireland at sa anumang bahagi ng mundo.

Ngayong Marso, ating alalahanin ang lahat ng mga obispo sa ating panalangin at mabubuting gawa. Patuloy nawa silang pasiglahin ng Banal na Espiritu upang lalo nilang makilala na higit sa mga pamagat o posisyon sa Simbahan, sila’y mga pastol. Sa panahong ito ng Kuwaresma, matandaan nawa nila na si Jesus, ang Mabuting Pastol, ay hindi naduwag sa anumang laban. Kahit buhay pa Niya ang maging kapalit nito.