Nag-ukol ng malaking oras at maraming pera si Senador Mar Roxas para lalo niyang maipakilala ang kanyang sarili sa taumbayan lalo na't di lingid sa marami ang kanyang hangaring tumakbo bilang presidente. Ang pagtrato sa kanya at kay Korina Sanchez, ang kanyang kasintahan, ay maihahalintulad sa dalawang sikat na artista. Sinasabing magiging masusi si Korina para mas sumikat pa ang senador habang papalapit nang papalapit ang halalan.
Subalit lahat ito'y nabago nang magdesisyon si Mar na magparaya sa kanyang kapartido't kapwa senador na si Noynoy Aquino, ang nag-iisang anak na lalaki ng mga yumaong Ninoy at Cory Aquino.
Naging maugong ang panawagan ng ilang bahagi ng bansa para tumakbo si Noynoy upang maipagpatuloy ang laban ng kanyang mga nasirang magulang. Isang panawagan na posibleng magpapagulo pa sa magulong buhay-pulitika ng bansa.
Noong isang linggo, ipinahayag namin ang aming pananaw sa pambansang eleksyon at nanawagang matutong magsakripisyo ang mga may interes na tumakbo at magsanib-puwersa sa iba pang may balak kumandidato. Nagpapasalamat kami at may isa nang tumugon sa panawagang ito.
Di biro ang pagsasakripisyo ng ito ni Roxas. Magkaganoon pa man, umani siya ng aming respeto gayon din ng iba pa niyang kababayan. Dalangin namin na marami pa ang sumunod sa kanyang halimbawa.
Uunlad lamang ang Pilipinas kung magiging mas matimbang sa atin ang kapakanang-bayan kaysa sa ating mga pansarili at pinakatatagong agenda.
Showing posts with label kandidato. Show all posts
Showing posts with label kandidato. Show all posts
Saturday, September 05, 2009
Wednesday, August 26, 2009
Sakripisyo
Papainit nang papainit ang pambansang halalan sa susunod na taon. Marami na ang nagpahayag ng kanilang interes na tumakbo bilang pangulo – isang eksenang di na bago sa mata ng madla. At kung maraming kakandidato, umasa tayong marami na naman ang idedeklarang ‘panggulo’ ng COMELEC, at lalo’t higit hating-hati na naman ang boto’t magiging ‘plurality president’ lamang ang sinumang mauupo sa Malacañang.
Ang ganitong karanasan ng bansa mula noong 1992 ay isang butas sa ating Saligang-Batas. Di tulad sa maunlad at makapangyarihang Estados Unidos kung saan dalawang partido lamang ang nagtutunggali sa puwesto.
Ganoon pa man, hindi natin dapat abusuhin ang butas na ito. Dapat pa nga’y pagyamanin natin ang ating demokrasya sa halalan sa pamamagitan ng pagsasanib puwersa ng mga kandidatong nagkakasundo sa plataporma at ideolohiya.
“Madaling sabihin pero mahirap gawin”, ang pihadong sasabihin ng marami lalo na’t ang bawat kandidato’y mag-aakalang sila at sila lang ang magaling.
Magandang balikan natin ang ating kasaysayan. Nang magpatawag ng snap elections si Marcos, nagpahayag ng interes ang lider ng oposisyon noon na si Doy Laurel na kalabanin ang diktador. Pero, nang kalaunan, nagparaya si Doy sa popular na Cory Aquino. Kung nagmatigas siya, siguradong nakaupo pa rin si Marcos o kaya’y si Imelda sa puwesto.
Sa ating mga Kristiyano, ang pagpaparayang ginawa ni Doy ay tinatawag nating sakripisyo. Ang sakripisyo ay galing sa wikang Latin na ang ibig sabihi’y “pabanalin”. Ang pagpaparaya ni Doy noon ay naging banal dahil naging mas matimbang kay Doy ang pagbubuklod ng bayang watak-watak para lipulin ang kasamaang ng diktadurya.
Patuloy pa rin tayong nakikibaka sa kasamaan – sa anyo ng administrasyong Arroyo. Kung marunong lang magkaisa ang mga kakandidato, kung marunong lang silang magparaya, kung marunong lang silang magsakripisyo para sa kabutihan ng bayan maiiwasan natin ang mga gulo ng mga nagdaang eleksyon, mapapakinggan nang malinaw at walang agam-agam ang tunay na boses ng bayan sa Mayo 2010, at mapupuksa natin nang sama-sama ang kasamaang sumisikil sa kaunlarang-bayan.
Ang ganitong karanasan ng bansa mula noong 1992 ay isang butas sa ating Saligang-Batas. Di tulad sa maunlad at makapangyarihang Estados Unidos kung saan dalawang partido lamang ang nagtutunggali sa puwesto.
Ganoon pa man, hindi natin dapat abusuhin ang butas na ito. Dapat pa nga’y pagyamanin natin ang ating demokrasya sa halalan sa pamamagitan ng pagsasanib puwersa ng mga kandidatong nagkakasundo sa plataporma at ideolohiya.
“Madaling sabihin pero mahirap gawin”, ang pihadong sasabihin ng marami lalo na’t ang bawat kandidato’y mag-aakalang sila at sila lang ang magaling.
Magandang balikan natin ang ating kasaysayan. Nang magpatawag ng snap elections si Marcos, nagpahayag ng interes ang lider ng oposisyon noon na si Doy Laurel na kalabanin ang diktador. Pero, nang kalaunan, nagparaya si Doy sa popular na Cory Aquino. Kung nagmatigas siya, siguradong nakaupo pa rin si Marcos o kaya’y si Imelda sa puwesto.
Sa ating mga Kristiyano, ang pagpaparayang ginawa ni Doy ay tinatawag nating sakripisyo. Ang sakripisyo ay galing sa wikang Latin na ang ibig sabihi’y “pabanalin”. Ang pagpaparaya ni Doy noon ay naging banal dahil naging mas matimbang kay Doy ang pagbubuklod ng bayang watak-watak para lipulin ang kasamaang ng diktadurya.
Patuloy pa rin tayong nakikibaka sa kasamaan – sa anyo ng administrasyong Arroyo. Kung marunong lang magkaisa ang mga kakandidato, kung marunong lang silang magparaya, kung marunong lang silang magsakripisyo para sa kabutihan ng bayan maiiwasan natin ang mga gulo ng mga nagdaang eleksyon, mapapakinggan nang malinaw at walang agam-agam ang tunay na boses ng bayan sa Mayo 2010, at mapupuksa natin nang sama-sama ang kasamaang sumisikil sa kaunlarang-bayan.
Subscribe to:
Posts (Atom)
