Pusong Pinoy

Ginugunita tuwing ika-17 ng Agosto ang pagpapakasakit ni Beato Jose Maria de Manila, isang paring Capuchino at martir.  Anak ng mag-asawang Kastila, isinilang si Eugenio del Saz-Orozco Mortera sa Maynila noong ika-5 ng Setyembre 1880. Naging mag-aaral siya sa Ateneo de Manila, Colegio de San Juan de Letran, at sa Unibersidad ng Santo Tomas. Nagtungo siya sa Espanya noong 1896 para ipagpatuloy ang kanyang pag-aaral. Habang nasa Espanya, ipinasya niyang umanib sa Order of Friars Minor Capuchin (OFM Cap) sa kabila ng pagtutol ng kanyang mga magulang. 

Sa kanyang pag-anib sa ordeng ito, pinalitan niya ang kanyang pangalan bilang Jose Maria de Manila. Inordenahang pari noong ika-30 ng Nobyembre 1910, hinangad niya na makabalik sa kanyang bayang sinilangan upang doon maging misyonero. Subalit hindi ito nangyari. Kaya masigasig niyang ipinahayag ang Mabuting Balita sa Espanya na dumaranas noon ng matinding kahirapan dulot ng Unang Digmaang Pangdaigdig. 

Sa kasagsagan ng Digmaang Sibil sa Espanya, kinumpiska o sinira ang mga pag-aari ng Simbahang Katoliko at kinulong ang mga pari at relihiyoso. Isa si Jose Maria sa mga naging biktima ng pag-uusig na ito. Ika-17 ng Agosto 1936, pinatay siya sa hardin ng Cuartel de la Montana sa Madrid. Noong ika-13 ng Oktubre 2013, ipinahayag siya at ang 521 kapwa-martir bilang mga beato.

Dahil isinilang siya sa Pilipinas, itinuturing na isang Pilipino, isa nating kababayan, si Beato Jose Maria. Sa kanyang hangaring bumalik sa Pilipinas para doon maglingkod, ipinakita niya na siya ay may pusong Pinoy.  

Ano ang aral na mapupulot natin mula kay Beato Jose Maria? Sa ganang amin, ito'y ang patuloy na paglingon sa pinanggalingan. Saan man tayo naroroon ngayon, huwag na huwag sana nating kakaligtaan ang ating pinag-ugatan. Nasa Pilipinas man tayo o hindi, sikapin nating manatiling may pusong Pinoy: may Diyos na kinatatakutan, may kapwang pinagmamalasakitan.  Kung maisasagawa natin ito, magkakatotoo ang mga huling salitang binigkas ni Beato Jose Maria: "Mabuhay si Kristong Hari!". 

Beato Jose Maria de Manila, ipanalangin mo kami.

Kristong Hari

Puno ng pagdiriwang ng samu’t saring pagdiriwang ang pag-alala ang buwan ng Nobyembre. Bukod sa All Saints’ Day at All Souls’ Day, matutunghayan din natin ang pista nina San Martin De Porres, kilala sa kanyang kawanggawa at paglilingkod; San Carlos Borromeo, tanyag sa kanyang pangangalaga sa kanyang sambayanan bilang arsobispo at kardinal; at Santa Cecilia, kilala sa kanyang katapatan sa pananampalataya sa kabila ng mga pag-uusig.

Sa paggunita sa mga santo at sa mga yumao (bunsod ang pag-asang balang-araw sila’y makakapiling na rin ng Diyos) ngayong Nobyembre ay parang mga ilaw ng poste sa kalsada na gumagabay sa atin patungo sa tampok na pista sa buwang ito: ang Kapistahan ni Kristong Hari.

Bagama’t madalas nating nakikita ang mga imahen at rebulto ni Kristo na nakaupo sa trono at may hawak na setro, ang tunay na trono ni Kristong Hari ay ang krus at ang tunay Niyang korona ay puno ng tinik. Sang-ayon kay Bishop Malcolm McMahon ng Nottingham Diocese, ang kabalintunaan ng ating pagkakaunawa sa haring nakaluklok sa kanyang trono at kay Kristong Haring nakabayubay sa krus ay nakakabigla. Subalit hindi tayo dapat magulat sa pagkakaibang ito dahil itinuro mismo sa atin ng Panginoon na magkaroon ng ibang pananaw sa mga tao, mga kaganapan, at mga bagay sa mundong ito.

Ang panawagang ito ng Obispo ay isang napapanahong panawagan lalo na sa ating mga pinuno – sa ating bansa, sa ating Simbahan, at sa ating komunidad. Sa ating pamhalaang-bayan, sariwa pa sa ating alaala kung paano inabuso ng dating administrasyon ang kanyang kapangyarihan para maisulong ang mga pansariling interes. Sa ating Simbahan, may ilang pinuno tayong di naging tapat sa kanilang bokasyon at itinuring na pag-aari ang kabang-yaman ng Simbahan. Sa ating komunidad, may mga lider na kung umasta ay amo sila ng kanilang nasasakupan.

Oras na para baguhin ng bawat lider ang kanilang pananaw sa pamumuno at sa kanilang pinamumunuan. Isang Kristiyanong pananaw ang kailangan! Isang uri ng pananaw na ang tingin sa posisyon ay paglilingkod, na ang tingin sa kapangyarihan ay mabuting kapakanan ng pinamumunuan bago ang sarili, na ang prinsipyo'y nakaugat kay Kristong naparito para maglingkod at di paglingkuran.

At dahil sa ating mga mamamayan nanggagaling ang sinumang namumuno - bilang mga botante o kaya'y mga magulang o kapatid, marapat lamang na suriin din natin ang ating mga sarili. Kung kinikilala natin si Kristo bilang ating hari, nakikita ba sa ating buhay ang uri ng pamumuhay na tinahak ni Kristo?