Huwag Magsayang

Ipinasara ni Pope Francis ang mga bukal sa paligid ng Batikano sa gitna ng tagtuyot na kasalukuyang dinaranas ng Roma at ng iba pang bahagi ng Italya. Napabalita diumanong bumaba nang matindi ang reserbang tubig ng Roma bunsod ng kakulangan sa ulan noong Hunyo at Hulyo. Dumanas rin ang Italya ng pinakatuyong tagsibol sa loob ng 60 taon. Upang maiwasan ang isang trahedyang pangkapaligiran, bawal nang kumuha ng tubig sa Lawa Bracciano mula sa ika-28 ng Hulyo.

Maituturing ang ginawang hakbang ng Papa bilang una sa kasaysayan ng Roma. Bahagi na ng mga pook pasyalan ang mga nasabing bukal hindi lamang sa pagiging antigo at may magagandang disenyo. Ang ilan dito ay mapagkukuhanan rin ng tubig na pampatid-uhaw ng mga turista lalo na sa panahon ng tag-araw.

Ipinaliwanag ni Greg Burke, tagapagsalita ng Batikano, na ang pasya ng Papa ay naaayon sa kanyang pananaw sa ekolohiya: hindi ka maaaring magsayang at minsan ay kailangan mo ring magsakripisyo.

Dalawang taon na ang nakakalipas ng isulat ni Pope Francis ang kanyang ikalawang ensiklikal na pinamagatang Laudato si. Sa nasabing dokumento, pinuna ng Papa ang konsumerismo at iresponsableng pagpapaunlad ng ilang mga bansa, itinaghoy niya ang pagbagsak ng kapaligiran at pag-init ng daigdig, at nanawagan siya sa lahat na gumawa ng mabilis at nagkakaisang hakbang para mapangalagaan ang daigdig.

Sa ating maliliit na paraan, maaari rin tayong makapag-ambag para mapangalagaan ang ating kapaligiran. Sinasabing ang tubig ay buhay. Samakatuwid, mahalagang gamitin ito nang wasto. Imbis na gumamit ng hos sa pagdilig ng mga halaman o paglinis ng kotse, bakit hindi na lang gumamit ng lagadera o balde? Imbis na maligo sa bath tub, bakit hindi na lang gumamit ng shower o tabo? Imbis na itapon na lang sa lababo ang pinaghugasan ng bigas, bakit hindi ito gamiting pandilig ng halaman? Maraming paraan ang sinumang may malasakit.

Ang hakbang ng Papa ay pagsasabuhay ng Laudato si. Kakaibang-kakaiba sa ginawang pag-urong ni Donald Trump, pangulo ng isang makapangyarihan at mariwasang bansa, sa Paris Agreement 2015.

Migrante

Hindi na bago sa ating mga Kristiyano ang buhay-migrante. Si Abraham, ang kinikilala nating Ama sa pananampalataya, ay tinawag ng Panginoon na iwan ang kanyang mga magulang at bayan. Sina Moises at ang mga Israelita'y tinawag ng Diyos mula sa Egipto patungo sa lupang pangako. Sina Jose't Maria kasama ang sanggol na si Jesus ay tumakas papuntang Egipto.

Hindi na rin bago sa ating mga Pinoy ang mangibang-bansa. Kagaya nina Jose't Maria, marami sa atin ang inuusig ng mga bagong Herodes - kahirapan, kawalang ng katarungan, atbp - na kung mananatili tayo sa lupang sinilangan ay di tayo uunlad. Pikit mata o kaya'y kapit sa patalim ang karamihan na mangibang-bansa, magtiis ng di mabilang na mga sakripisyo sa kamay ng kanilang mga amo, dumanas ng kalumbayan, atbp masiguro lang ang isang magandang bukas para sa pamilyang kanilang iniwan.

Subalit isa rin sigurong biyayang maituturing ang nasa ibang bansa. Isa itong pagkakataon di lamang para kumayod at kumita ng pera kundi para ipahayag at ibahagi ang liwanag ni Kristo. May mga ibang bansa gaya ng Amerika, Inglatera, Pransya, Roma, atbp na madali itong maisasagawa dahil ang pagpapahayag ng pananampalataya sa mga bansang ito'y iginagalang. Ngunit mayroong mga bansa gaya ng India, China, at ilang parte ng Saudi Arabia na patago ang anumang gawaing panrelihiyon.

Ngayong Setyembre, inaalala ng anluwage.com ang lahat ng mga migrante nating kababaya't kapatid sa pananampalataya: sila nawa'y manatiling tapat at matatag sa mga aral ni Jesus upang ang liwanag ng Panginoon ay lalo pang masilayan ng lahat lalo na ng mga di pa nakakakilala sa Kanya.

Ipamagitan nawa sila ng kababaya't kapwa-migrante na si San Lorenzo Ruiz sa kanilang paghahanap-buhay at sa kanilang patuloy na pagsunod sa Tinapay ng Buhay.