Pasko Noon at Ngayon

Sa pagbubukas ng mga ilaw sa simbahan ng Parokya ng Sta. Maria Magdalena sa Kawit, Cavite, bilang hudyat ng Kapaskuhan, sinabi ng Kura Paroko Fr Andy Manaog na walang pagbabago ang pagdiriwang ng Pasko noon at ngayon. Ipinaliwanag niya na "atin lamang ipinagpapatuloy ang sinimulan hanggang sa ngayon."

Sa anumang sulok ng mundo, may kanya-kanyang kaugalian kung paano ipinagdiriwang ang Pasko. Sa ating bansa, hitik tayo sa mga tradisyong minana pa natin sa mga ating mga ninuno, mga tradisyong minana pa nila sa Inang Espanya.

Sa bawat pamilyang Pinoy, ang Kapaskuhan ay panahon para magkasama-sama ang pamilya. At sa ating bokabularyo, ang pamilya ay hindi lamang mga magulang at mga anak. Kasama din ang iba pang kamag-anak, lalo na ang mga lolo at lola. 

Nakatitiyak kami na sa mga pamilyang may mga lolo at lola, hindi mawawalan ng mga kuwento tungkol sa kung paano nila ipinagdiwang ang Pasko noong kapanahunan nila. At sa mga kuwentong ito, mapapansin ng mga pamilya na ginagawa pa rin nila ang mga ginawa noon ng kanilang mga nakatatanda. Kung hindi man, ito siguro ang magandang pagkakataon para talakayin at pagnilayan kung bakit hindi na ito isinasagawa o kaya ay binago.

Bagama't dumaan na sa maraming pagbabago ang lipunan at para sa iba ay tila naging mas mahirap na ang buhay, patuloy pa ring nagiging tapat ang pamilyang Pinoy sa mga tradisyon ng Pasko: ang Simbang Gabi, ang paggayak ng Belen, ang Noche Buena, ang pagbibigay ng regalo, atbp. 

Sa pagdiriwang sa Kawit, sinabi ni Fr Manaog "Nang tayo'y binyagan...tinanggap natin ang liwanag mula kay Kristo...mayroon tayong tungkulin to radiate this light hindi lamang para sa ating sarili, but we have to light our neighbors". Marami mang pagsubok na dumating sa ating bansa at pamilya, patuloy nawa nating isagawa ang ating mga magagandang kaugalian. Mahalagang mabigyan-diin dito na hindi katanggap-tanggap na haluan ng komersyo o pulitika ang anumang tradisyon. Mawawala ang kabuluhan at saysay ng tradisyon kung ito ay mahahaluan ng ibang motibo.  Kung mayroong pagdududa, magandang isangguni ito sa mga nakakatatanda.

Higit sa lahat, patuloy nawa nating ipasa ang liwanag ni Kristo lalo na sa mga napapariwara at nasisiraan ng loob. 

Migrante

Hindi na bago sa ating mga Kristiyano ang buhay-migrante. Si Abraham, ang kinikilala nating Ama sa pananampalataya, ay tinawag ng Panginoon na iwan ang kanyang mga magulang at bayan. Sina Moises at ang mga Israelita'y tinawag ng Diyos mula sa Egipto patungo sa lupang pangako. Sina Jose't Maria kasama ang sanggol na si Jesus ay tumakas papuntang Egipto.

Hindi na rin bago sa ating mga Pinoy ang mangibang-bansa. Kagaya nina Jose't Maria, marami sa atin ang inuusig ng mga bagong Herodes - kahirapan, kawalang ng katarungan, atbp - na kung mananatili tayo sa lupang sinilangan ay di tayo uunlad. Pikit mata o kaya'y kapit sa patalim ang karamihan na mangibang-bansa, magtiis ng di mabilang na mga sakripisyo sa kamay ng kanilang mga amo, dumanas ng kalumbayan, atbp masiguro lang ang isang magandang bukas para sa pamilyang kanilang iniwan.

Subalit isa rin sigurong biyayang maituturing ang nasa ibang bansa. Isa itong pagkakataon di lamang para kumayod at kumita ng pera kundi para ipahayag at ibahagi ang liwanag ni Kristo. May mga ibang bansa gaya ng Amerika, Inglatera, Pransya, Roma, atbp na madali itong maisasagawa dahil ang pagpapahayag ng pananampalataya sa mga bansang ito'y iginagalang. Ngunit mayroong mga bansa gaya ng India, China, at ilang parte ng Saudi Arabia na patago ang anumang gawaing panrelihiyon.

Ngayong Setyembre, inaalala ng anluwage.com ang lahat ng mga migrante nating kababaya't kapatid sa pananampalataya: sila nawa'y manatiling tapat at matatag sa mga aral ni Jesus upang ang liwanag ng Panginoon ay lalo pang masilayan ng lahat lalo na ng mga di pa nakakakilala sa Kanya.

Ipamagitan nawa sila ng kababaya't kapwa-migrante na si San Lorenzo Ruiz sa kanilang paghahanap-buhay at sa kanilang patuloy na pagsunod sa Tinapay ng Buhay.