Tatlong Susi

Minsan sinabi ni John Steinbeck, isang kilalang Amerikanong manunulat, "One can find so many pains when the rain is falling."  Sa ating bansa, damang-dama ang mga pasakit dulot ng tag-ulan. 

Hindi na bago sa atin ang mga eksena gaya ng buhul-buhol na trapik, paglubog ng mga lansangan, pagkasira ng mga pananim, pagkawala ng kuryente, atbp. kapag may bagyo.  Sinasabing di natin makokontrol ang kalikasan; subalit maaari nating maiwasan o kaya'y mabawasan ang masamang epekto nito.

May tatlong susi dito.

Una, ang PAGASA (Philippine Atmospheric, Geophysical, and Astronomical Services Administration). Sa kasamaang-palad, tampulan na ng batikos ang PAGASA dahil sa kawalan nito ng kakayahan na magbigay ng tamang lagay ng panahon.  Maaalalang sinibak ni P-Noy sa puwesto ang dating pinuno ng ahensyang ito.  Pawang nagbitiw din sa puwesto ang 2 humalili sa dating pinuno.  Sinasabing nag-aalisan ang mga kawani nito para makahanap ng mas mabuting trabaho sa ibang bansa. Kung susuriin, nangangailangan ng mas modernong mga kagamitan ang PAGASA para magampanan nito ang kanyang tungkulin sa bansa. 

Hangga't di natutugunan ng pamahalaan ang mas malalim na problemang ito ng PAGASA, mawawalan ng saysay ang anumang pagsibak sa puwesto.  Makatitiyak din tayo sa mga bagyong di natin inaasahan.  Kung ibinabandera ng pamahalaan ang daang matuwid, kailangang iprayoridad nito ang pagpapaunlad sa PAGASA.  

Pangalawa, ang tama at maayos na pangangasiwa ng Kamaynilaan.  Sang-ayon kay Architect Felino Palafox Jr nagkaroon ng atake sa puso ang Kamaynilaan noong lumubog ito sa baha ilang taon na ang nakakalipas. 

 

Ilang lamang ito sa mga panukalang hakbang na naiisip namin para maiwasan ang mga pasakit ng bagyo:

1. pagpapaalis sa mga iskwater na nakatira sa mga estero at paglipat sa kanila sa mas ligtas na mga lugar;

2. pagkakaroon ng mas malusog na pagpaplano ng istruktura ng Kamaynilaan - huwag lang basta-basta magbibigay ng building permit;

3. pagkakaroon ng tamang sistema ng pagtatapon ng basura;

4. pagpapatupad ang total log ban;

5. masusing koordinasyon sa pagitan ng iba't ibang ahensya ng pamahalaan (PAGASA, DPWH, MMDA, atbp.) - Tama na ang sisiha't turuan;

6. pagsupil sa katiwalian;

6. pananagot sa batas ng mga napatunayang lumabag dito.

Pangatlo, ang ating mga sarili.   Alam naman nating kung walang puno sa mga bundok ay walang ding sisipsip ng tubig-ulan, pero bakit walang habas pa rin ang ating pagputol ng mga puno? Alam naman nating magbabara sa mga kanal ang plastik ng kendi o upos ng sigarilyo, pero bakit sige pa rin ang pagtapon natin dito?  Alam naman nating may responsibilidad tayo sa ang ating mga alagang aso, pero bakit hinahayaan nating dumumi sila sa kalsada? Alam naman nating makakasagabal sa lansangan ang mga luma't di na natin kailangang mga gamit, pero bakit tuloy pa rin ang ating pagtatambak dito?

Marami nang dumaang bagyo sa ating bansa. Marami nang ulit tayong nasaktan nito.Matuto na tayo!

 

Kalikasan: Lingkod at Paalala

Sang-ayon kay San Alfonso de Liguori, obispo’t pantas ng Simbahan, ng dahil sa pag-ibig sa atin ng Diyos nilikha Niya ang maraming iba pang magagandang bagay upang paglingkuran tayo’t magsilbing paaalala na mahal tayo ng Diyos at dapat natin Siyang pasalamatan.

Ikinuwento pa ng butihing tagapagtatag ng mga Redemptorists na para kay San Agustin, ipinapahiwatig sa kanya ng langit, lupa’t lahat ng bagay (sa mundo) na ibigin ang Diyos.

Isang mainit na isyu sa ating bansa at sa buong mundo ang kalikasan at kapaligiran. Di na bago sa atin pagbabaha sa Kamaynilaan kahit di pa kasagsagan ng bagyo o kaya’y ang pagbaha sa iba pang bahagi ng bansa kahit mataas pa ang araw. Di na bago sa atin ang pagiging mainit kahit ‘ber’ na. Palasak na sa atin ang pagtayo ng mga pabahay o mall o golf course sa mga lupaing pansakahan o kaya’y reclamation areas sa ngalan ng kaunlaran.

Kung babalikan sana lang natin ang mga pananaw ni San Alfonso’t Agustin, marahil matatauhan tayo sa bigat ng papel natin para sa mga iba pang bagay na nilikha ng Diyos. Oo, nilalayon ng mga bagay na ito na paglingkuran tayo subalit naging abusado tayo. Sa ating pagmamalabis nakaligtaan na nating magpasalamat sa Diyos. At ang pagpapasalamat na ito’y hindi hanggang salita lamang. Higit pa sa pagsabi ng “Salamat, Panginoon, salamat” ay ang pagpapahalaga sa anumang ipinagkaloob Niya at paggamit nito sa nararapat lamang.

Para tayo magtanda, mainam na tularan natin ang halimbawa nina Santa Teresa de Avila at Santa Maria Magdalena de Pazzi. Sa kuwento pa rin ni San Alfonso, kinagagalitan di umano si Santa Teresa ng mga nilikha ng Diyos sa kanyang kawalan ng utang na loob sa Kanya. Samantalang para naman kay Santa Maria Magdalena de Pazzi tila sinusugatan ng pag-ibig ng Diyos ang kanyang puso habang may hawak siyang bulaklak o prutas.

Kung kaya nating pangalagaan ang damit o sapatos na pinaghirapang ibigay sa atin ni Itay noong Pasko, gaano pa kaya ang kalikasang taus-pusong ipinagkaloob sa atin ng Ama?

 

Pangmatagalang Pamasko

Makulay ang naging istorya ng paglikha ng Diyos sa mundo. Ang mga unang kabanata ng Aklat ng Genesis ay hitik sa kuwento kung paano binigyang-buhay ng Panginoon ang daigdig at lahat ng Kanyang nilikha. Subalit sa isang pagsuway ng mga unang tao, nawala ang sinasabing paraiso, naglaho ang ‘magandang’ daigdig.

Sa kabila ng pagkakasala’t paglisan ng ating mga unang magulang sa paraiso, nangako ang Diyos na isusugo Niya ang isang Tagapagligtas na siyang magbabalik sa ayos ng mundong nasira dahil sa kasalanan.

Ang pagdating ng Pangakong Tagapagligtas ay nagdulot ng pag-asa sa sinumang naniniwala sa Diyos. Bagama’t di lahat ay kumilala sa Kanya, ipinunla ni Jesus sa puso’t isipan ng mga tagasunod Niya ang isang bagong utos na siyang magsisilbing susi sa pagsasaayos sa daigdig: pag-ibig sa isa’t isa.

Mula noon hanggang ngayon ang utos na ito’y isinabuhay ng di mabilang na tao. Ang pag-ibig na itinuro ni Kristo ay patuloy na ipinadarama sa sinuman lalo na sa mga mahihirap, mahihina, may sakit, atbp. Hindi katakataka na kapag ipinagdiriwang natin ang kaarawan ni Jesus abala tayo sa pagbabahagi ng pag-ibig na ito sa ating kapwa, sa ating pagpapamasko sa kanila.

Maraming paraan kung paano natin pinamamaskuhan ang ating kapwa. Bukod sa pagbibigay ng mga materyal na regalo, nagkakaroon din tayo ng mga pagtitipon para papag-ibayuhin ang ating ugnayan sa isa’t isa. Subalit nakapag-isip na ba tayo ng pangmatagalang pamasko sa ating mga mahal sa buhay?

Isang pangmatagalang pamasko na maaari nating ipagkaloob bukod sa pag-iimpok sa bangko o pagkakaroon ng pension plan ay ang pagpapanatili ng isang malinis at kaayaayang daigdig.

Hindi ito mahirap o magastos. Kung gagamitin nating puhunan ang pag-ibig na iniutos sa atin ni Kristo, hindi tayo mag-aatubiling maging responsable sa tamang pagtapon ng mga basura (marami na namang basura ang makokolekta sa darating na Kapaskuhan; ang iba pa nga dito'y puwede pang i-recyle gaya ng bote o papel), sa wastong paggamit ng ating mga sasakyan, sa tumpak na pagkonsumo ng kuryente’t tubig, sa ating pangangalaga sa anumang likas yaman na natitira pa sa paligid.

Bukod sa Kanyang pagiging makatao, si Kristo rin ay maka-kalikasan. Bilang karpintero ginamit Niya ang kahoy sa paggawa ng mga kasangkapan. Bilang guro maraming beses Niyang ginamit ang kalikasan sa Kanyang mga talinghaga at pangangaral.

Sa pagdiriwang natin ng Kanyang pagsilang, pamaskuhan din natin ang Inang Daigdig bilang pagtulad at pag-alala sa Kanya na naparito upang magkaroon tayo ng isang ganap na buhay.

Isang mapagpalang Pasko sa inyong lahat!