Pasko Lagi

Extrajudicial killings, pagpapalibing kay Ferdinand Marcos sa Libingan ng mga Bayani, mga nakakabahalang pahayag at kilos ng Pangulong Duterte, pamamayagpag ng mga dating isinuka ng taumbayan, bangayan sa pagitan ng mga lingkod bayan, pambabraso sa ilang opisyal ng pamahalaan, kahirapan, kawalan ng katarungan. Ilan lang ito sa mga bumabagabag sa ating bansa. 

Sa ibang bahagi ng mundo, mababalitaan ang patuloy na karahasan sa Aleppo, Syria, ang trahedya sa Alemanya nang sadyang bundulin ng isang trak ang Christmas Market sa Berlin, ang pagpaslang sa embahador ng Russia sa Turkey, at ang pagdagsa ng mga refugees sa mga karatig-bansa.

Sa mga kaganapang ito, magiging merry pa ba ang ating Christmas?  

Bagama't inaasahang magaang ang ating kalooban at masaya ang ating kapaligiran sa Kapaskuhan, kailangan nating balikan ang unang Pasko.  Noong unang Pasko, walang kagayak-gayak, walang kasayahan, tila kadiliman ang naghahari sa tanan.

Sa ikalawang kabanata ng Ebanghelyo ayon kay San Lukas, ipinag-utos ng Emperador Augusto Cesar na magkaroon ng senso ang mga nasasakupan niya. Kasama sa sensong ito ang bayang Israel kung kaya't nagpunta sina Jose at Maria sa Bethlehem. Habang sila ay naroon isinilang ni Maria si Jesus - sa isang sabsaban dahil walang nagpatuloy sa kanila.

Maaala rin nating mga ordinaryong pastol ang una nilang bisita. Sumunod dito'y mga banyagang pantas. Walang mataas na tao sa Israel ang kumilala sa pagiging hari ng sanggol. Tinangka pa ngang paslangin ni Herodes ang Banal na Sanggol kung kaya itinakas ni Jose ang kanyang mag-ina sa Egipto.

Hindi merry ang unang Christmas. 

Subalit ito ay puspos ng presensya ng Diyos. Dahil sa kapanganakan ng Anak ng Diyos, natupad ang pangako: tatawaging Emmanuel ang Mesiyas na darating (Isaias 7:14).

Hindi naging madali ang buhay ni Jesus. Hindi rin madali ang buhay ng sinumang susunod sa Kanya, unang-una na sina Maria at Jose. Ngunit kung magiging bukas tayo lagi sa Kanyang presensya, kung hahangarin natin ang hinahangad Niya, kung makikibaka tayo laban sa mga puwersa at aral na taliwas sa Kanyang pag-ibig, hindi lang magiging merry kundi higit sa lahat magiging makabuluhan ang ating Pasko. Magiging Pasko lagi-lagi.

Isang pinagpalang Pasko po sa inyong lahat!

Personal na Pakikipagkita

Sa Katesismo ng Simbahang Katolika, sinasabing nilikha tayo ng Diyos upang makilala, mahalin, at maglingkod sa Kanya. Imposible para sa ating mga tao ang magmahal at maglingkod sa sinuman - Diyos man o tao - nang hindi muna natin sila nakikilala. At ang pagkilalang ito ay nagsisimula sa pamamagitan ng pakikipagkita.
Sa kasaysayan ng mga alagad ng Panginoon, naging masusi ang kanilang pakikipagkita sa Panginoon.  Makulay, halimbawa, ang pakikipagkita ni Pedro kay Kristo. Sang-ayon sa Ebanghelyo ni San Lukas (5:3-9), matapos sumakay sa bangka ni Pedro, inutusan siya ni Kristo na mangisda. Nang mapagmasdan ni Pedro kung gaano karami ang kanilang nahuling isda, kinilala niya si Kristo bilang Panginoon. Kinilala din niya na hindi siya karapat-dapat sa Panginoon dahil sa kanyang mga kasalanan. 
Subalit, hindi pinansin ni Jesus ang pagiging hindi karapat-dapat ng mangingisda; hinirang pa Niya itong maging alagad Niya! Sang-ayon nga kay Pope Francis, hindi ang mga karapat-dapat ang hinihirang ng Diyos; pinapaging-dapat niya ang Kanyang mga hinihirang. Mayroon pang ibang mga alagad kagaya nina Mateo at Pablo na nabago ang takbo ang buhay dulot ng pakikipagkita nila kay Jesus. Mula sa kanilang pakikipagkita, umusbong ang kanilang pag-ibig sa Panginoon sa siya namang nagbigay-sigla sa kanilang maglingkod sa Kanya hanggang sa huling patak ng kanilang dugo.
Hindi man natin nakita ang Panginoon, mahalagang magkaroon din tayo ng personal na pakikipagkita sa Kanya - sa Misa, sa ating mga debosyon, sa ating pakikisalamuha sa iba lalo na sa mga dukha. 
Mapalad ang Pilipinas dahil malaya tayong makakapagpahayag ng ating pananampalataya. Puno ang mga simbahan sa mga Misang ipinagdiriwang oras-oras tuwing Linggo. Subalit dumaranas ang Simbahan ng kakulangan sa mga pari at relihiyoso. Sa Archdiocese of Manila naglilingkod ang isang pari sa 20,000 mananampalataya.
Sa ganang amin, isang hamon sa mga magulang, lider-Simbahan, at iba pang nakatatanda na hubugin ang mga kabataan sa pananampalatayang Kristiyano dahil kung ipagwawalang-bahala ito, paano pa makikilala ng mga kabataan ang Panginoon? Paano pa nila Siya matututuhang ibigin? Paano pa nila Siya mapaglilingkuran? Sino pa ang pupuno sa kakulangan sa pagpapari at buhay-relihiyoso?
Ipanalangin natin na sa kabila ng samu't saring pinagkakaabalahan ng mga kabataan - mabuti man ito o masama - magkaroon ng malaking puwang si Jesus sa kanilang puso. Nang sa gayon, makapagdesisyon sila nang bukal sa kalooban: "Oo, magpapari ako. Oo, magmamadre ako. Para kay Kristo!".